دردی شبیه عشق!دردی که سایه نوازشگرش نگاهت را می جوید.کاش میدانستی

 که چقدردلتنگ توام.لب ها خاموشن اما کاش غوغای درونم را می شنیدی تا من

همیشه آرام و بی پرده به تماشایت می نشستم و بادیدن غنچه لبخندی که در میان

لبهایت پرپر می شد.توان زندگی می یافتم .آه که چقدر سرگردانم. منم و سکوت و

تنهایی.

کاش می توانستم بانک عشق را به صدا در آورم تا طنین دلنوازش رامی شنیدی و

باورم می کردی مرا که اینهمه بی تو بی تابم!

مرا که این چنین دلتنگ توام.

دوست دارم و از همین جا میبوسمت